Hoofdsponsor:

WK Veldloop

Het Montessori College en het Stedelijk Gymnasium uit Nijmegen op het WK Veldloop 2018

Delen

Advertentie

Na de friendships relay gaat elk team zijn eigen kant op. Om 19.50 uur hebben wij de bus naar stadion Pierre de Coubertin voor de prijsuitreiking en de sluitingsceremonie.

Het team is keurig op tijd maar wel raar dat iedereen een plastic flesje, gevuld met ??????? mee neemt in de bus. Na een kleine check blijkt dat het team besloten heeft om er een gezellige avond met een mixdrankje van te maken. Hier grijpen de coaches prima in en het is de eerste keer dat we de groep toe moeten spreken en waar we duidelijke afspraken gaan maken. De toespraak doen we op de trappen bij het stadion waardoor we aan de late kant aankomen. Sterker nog op het moment dat we binnen lopen start de muziek en komen de vlaggen van alle landen het stadion in. Het is de bedoeling dat alle HOD’s de vlag mee begeleiden. Ook Zweden is nog niet aanwezig. Via de “artiesten” ingang worden we met zijn tweeën meegenomen en stromen we halverwege in bij de vlaggendragers.

Het team wordt op de plek gezet in het midden van de zaal. Niet veel later wordt aan elke HOD een bijzonder mooie trofee uitgereikt en ontvangen we de officiële uitslagen van het WK. Ik zie dat de Nederlandse delegatie door Jeroen bij elkaar wordt geraapt en dat ze in het midden van de zaal worden gezet, niet wetend dat zij ondertussen instructie krijgen hoe ze zo dadelijk de zaal in moeten lopen. Er komen een aantal bobo’s langs die ons en de vrijwilligers bedanken voor de deelname, daarna gaat iedereen terug naar zijn plaats.

Dan komt de uitreiking van de belangrijkste prijs van het WK, de fairplay-prijs. Ik weet dat Rob van der Laan (HOD voor heel veel WK’s) en Ton de Graaff (vele WK’s met een team aanwezig geweest en ook diverse malen als HOD opgetreden) vereert zullen zijn als Nederland deze prijs een keer in ontvangst kan nemen. De prijs geeft aan dat het team zich prima heeft gehouden aan de afspraken die worden gemaakt door de ISF. Daarnaast geeft het aan dat het team (atleten, coaches en HOD) open staat voor verbroedering, zorgt voor een goede sfeer en altijd bereidt is zich in te zetten voor iedereen. Daarnaast speelt de presentatie mee voor het team, ben je op tijd (dit was overigens niet altijd dit jaar) op de plaatsen waar je moet zijn, vertegenwoordig je het land op de goede wijze door de juiste team-kleding op de juiste momenten te dragen en ga zo maar door. We hebben er als Nederland zo vaak net naast gegrepen dat we hopen dat het eindelijk eens een keer zo ver zal zijn. En wat is het mooi als dan eindelijk door de speaker wordt geroepen; and the fairplay price is for THE NETHERLANDS. Dit is geweldig voor iedereen maar vooral voor de voorgangers, de KVLO die de inschrijving voor deze WK’s verzorgd en voor het team.

Daarna worden de prijzen voor alle categorieën uitgereikt. Opvallend dat Marokko bij drie van de vier categorieën op het podium staat. Aan het worden de certificaten van deelname voor de deelnemers klaar en wordt iedereen naar beneden geroepen om een aantal mooie foto’s te maken. Er is wat onduidelijkheid waar het eindfeest wordt gehouden maar al snel blijkt dit in een zaal achterin de hal te zijn. Het Nederlandse team dompelt zich onder in dit feestgedruis. De bus van 11.00 uur halen we niet maar uiteindelijk stappen we om 11.30 uur in de bus. Koen heeft een mooie banner voor zijn school in de hand en Jeroen scoort een banner van 15 meter lang. Beide zullen een mooie plek krijgen in de school.

Als we terug komen in het pension dan pakken we de groep nog even apart en maken we duidelijke afspraken over de rest van de avond. Daarna sluit ik officieel af met het uitreiken van de certificaten en het bedanken voor deelname. Voor de meesten onder ons de eerste en de laatste keer dat ze op een WK hebben gestaan voor een enkeling wellicht niet (Teun, Ellen en Manjorie zet hem op de komende jaren jullie kunnen het).

We kijken terug op een fantastisch WK waar we hebben genoten van de individuele prestaties van de lopers. Met een individuele 8ste plek bij de jongens en een fantastische 6de en 12de plaats bij de meiden en een teamprestatie op plek 11 en plek 12 waren we al zeer tevreden. Maar aangevuld met de fairplay-prijs mogen we op elke deelnemer ontzettend trots zijn.

Dank jullie allen voor de betrokkenheid en het vertrouwen en wie weet, tot over 2 jaar.

 

Toch nog even snel voor het slapen gaan.

YEEEEEEEEEAAAAAAAAHHHHHH, we hebben hem eindelijk na 46 jaar deelname, DE FAIRPLAY prijs!

Wat een geweldige prestatie, Nederland op het hoogste podium en wat een waardering. Dit is de prijs die op deze wereldkampioenschappen zo belangrijk zijn. De prijs voor het team dat er voor zorgt dat de sfeer goed is, dat er op de juiste momenten de dingen worden gedaan welke zijn afgesproken en de prijs die al jaren lang naar landen gaat welke met 4 teams deelnemen. I’m proud of it.

Morgen tijdens de treinreis terug werken we de rest van de dag bij.

 

Na de mooie avond waarbij we hebben laten zien dat Nederland veel cultuur heeft gaan we een dag op pad downtown Paris.

Ik heb met de groep afgesproken bij Centre Pompidou omdat ik anders eerst naar de Generator moet om de groep te ontmoeten en daarna met de groep naar Centre Pompidou ga. Het is veel makkelijker om elkaar daar te vinden. Dit gaat dan ook vrij makkelijk. We hebben even een half uur vrije tijd om vervolgens met de groep het museum in te gaan. Eenmaal binnen gaan we richting tweede verdieping waar we ons laten onderdompelen in de moderne kunst die daar is opgesteld. Iedereen pakt het op zijn eigen manier op. Bijzonder om te zien dat de meeste atleten in het begin moeite hebben om zich te focussen op deze vorm van kunst. Als we afspreken elkaar na een uur weer te ontmoeten loopt een ieder rustig rond en zien we dat iedereen wel een stuk vindt waardoor hij/zij getriggerd wordt.

Als we de groep bij elkaar hebben spreken we af dat iedereen vrije tijd krijgt om vervolgens met elkaar naar het metrostation Cité te lopen. Vanaf hier krijgen we een rondleiding van twee studenten toerisme samen met onze twee gidsen die het zo nu en dan niet helemaal goed hebben voorbereid. Zo krijgen we een fantastisch mooi verhaal over de beste Highschool van Parijs (en wellicht Frankrijk) te horen maar dan blijkt dat we bij het verkeerde gebouw staan. Zo hebben we nog wel een paar keer een mooie ervaring.

We hebben veel gewandeld deze middag en iedereen is wel klaar voor een rustige avond. De HOD’s hebben vanavond een charity diner in het Petit Palais. Als ik terug kom in het hotel om mijzelf om te kleden blijkt Oostenrijk toch aan te sluiten bij het team waardoor er een plek vrij is gekomen op de charity avond. Ik bel Jeroen en hij besluit aan te sluiten, gelukkig heb ik nog een extra pak voor hem mee genomen.

Wat een fantastische plek om dit diner te doen en wat een bijzondere avond georganiseerd door Samuel Eto. Hij probeert met zijn stichting geld bij elkaar te halen voor schoolsport. Nu snap ik de link met de uitnodiging van de ISF om hierbij aanwezig te zijn. We delen dezelfde gedachte; probeer kinderen zo veel mogelijk in contact te laten komen met sport in school waardoor de kans dat mensen een leven lang met plezier bewegen aanwezig blijft. En wat is er dan mooier om het verband te leggen tussen de ISF en zijn stichting.

We beleven een fantastische avond, net zoals de groep die samen met Riske, Koen en Jorrit besluiten om na de wat koude boottocht over de Seine in de bar naast de Generator wat te gaan drinken. Uiteindelijk blijkt dat een ieder zo rond de klok van 03.00 uur pas het bed op zoekt.

We ontmoeten elkaar na een korte nacht weer in Sorbonne, de universiteit. Een geweldig gebouw waar we in het amfi-theater bij elkaar

komen voor een conferentie.  De meeste gezichten staan nog op slapen maar zo te horen heeft een ieder een geweldige avond gehad.

Rond de klok van 09.00 uur opent de rector de dag met een toespraak in het Frans. De meeste atleten houden zich groot maar missen na een paar minuten toch echt de inhoud van het verhaal.

Na een minuut of vijf gaat de rector gelukkig toch over in het Engels voor de meeste mensen in de zaal. Een verhaal over hoe de universiteit is verbonden met de olympische gedachten gekoppeld aan Pierre de Coubertin. En natuurlijk wordt het verband gelegd met de olympische spelen in Parijs in 2024.

Uiteindelijk sluit de hij af met de uitnodiging aan iedereen om zijn best te doen om in 2024 weer terug te zijn in Parijs op de spelen. Dat zou mooi zijn.

De directeur van de ISF neemt hierna het stokje over en probeert iedereen bij te brengen dat de ervaring die de atleten, coaches en HOD’s hebben meegemaakt de afgelopen dagen een erg bijzondere is. En dat alles in de koepel waar niet alleen kennis maar ook vooral de ervaring van het er zijn een belangrijke is.

Hierna opent de conferentie over sport en voeding waar Marie Noelle Bourgeois het woord voert over hoe het kan dat de combinatie van beter presteren, voeding en hardlopen samen komen. Belangrijke kenmerken hierbij zijn;

  • Stress
  • Je lichamelijk conditie
  • Gezondheid
  • Een gezonde omgeving (familie, vrienden en infrastructuur)

En dat alles met goede voeding omdat hierdoor al het bovengenoemde stimuleert.

Met een aantal slides laat ze zien dat goede voeding belangrijk is maar ook bijzonder is de slide waarop ze laat zien dat het drinken van fris de opbouw van je bot afbreekt, het is vergif voor je lichaam.

Vervolgens wordt er afgesloten met de voedingspiramide die we allemaal wel kennen, gelukkig met een plaatje waarop ook daadwerkelijk de producten op staan afgebeeld die we nodig hebben om optimaal te kunnen presteren.

Goed om te zien dat in de presentatie heel duidelijk wordt gemaakt hoe belangrijk voeding is om elke dag goed met je voeding bezig te zijn.

Rust en training maar vooral goede voeding zijn belangrijke zaken voor iedereen die iets wil bereiken op het gebied van sport.

Aansluitend wordt er een presentatie gegeven over de aanwezigheid van het vele plastic afval dat er jaarlijks is en dan vooral toegespitst op plastic afval in de oceaan (expedition 7e continent).

Een aantal belangrijke punten;

  • Er liggen meer dan 5 triljoen stukjes afval in de afval
  • Dat is ongeveer 250.000 ton aan afval
  • 80% is afkomstig van menselijke “fouten” op het land
  • Veel plastic afval komt via de dieren die in de zee leven weer terug in de voeding.
  • Ook bacteriën zitten al vol met plastic.

Oplossingen liggen niet in de zee maar op de wereld, vooral belangrijk is dat er onderwijs wordt gegeven over dit zeer grote probleem.

De laatste toespraak gaat over RUN ECO, het komt er op neer dat je tijdens elke training die je doet 1 stuk afval mee naar huis neemt. Via Facebook RunEcoteam of via een app kan je jezelf aansluiten bij deze groep. Aan het einde van de presentatie worden de contactgegevens gedeeld zodat zo veel mogelijk mensen aan gaan haken. Laten we dit goede initiatief hier dan ook eens promoten, contact@runecoteam.com, 0033603561429!

 

Na dit college gaan we met zijn allen op zoek naar de metro om richting stadion te gaan van FC Paris. Natuurlijk niet zonder eerst een paar foto’s gemaakt te hebben met de groep. Als we in het stadion komen staan er al een paar coaches met de letters omhoog. Jeroen heeft zich opgeworpen als teamcaptain en regelt voor zijn team dat alle oneven nummers bij hem bij de start blijven en de rest naar de overkant loopt.

Als de start klinkt zien we dat iedereen een schort aan heeft en dat er met een dienblad met daarop een beker met water moet lopen. De eerste “slachtoffers” vallen al na 5  meter omdat ze te hard van start zijn gegaan. Na 200 meter moet er gewisseld worden van schort, dienblad en beker. Binnen de kortste keren verandert de goed opgezette structuur in een puinhoop. Je ziet niet wie er aan komt lopen, je weet nog niet eens met welk team je wisselt, de andere deelnemers van het team staan tegen de lijn van baan 1 aan. Kortom een Franse periferie die compleet vast loopt. Tijdens deze run komt de ruilstroom weer aardig op gang. Als we uiteindelijk richting universiteit lopen is er niets meer uit elkaar te houden op afstand. Chinezen, Spanjaarden, Tsjechen, Luxemburgers, Nieuw-Zeelanders lopen in de mooiste oranje outfits. Dat ziet er allemaal lekker uit.

Na het eten, dat nog wel even op zich laat wachten splitten we de groep zodat ik mijn spullen in het hotel kan ophalen en morgenvroeg niet heen en weer hoef. De rest van de groep beslist later nog wat te gaan doen, waarschijnlijk is de optie shoppen degene die wordt gekozen.

Op naar de afsluitende avond later.

 

PS: mocht iemand mij willen bellen dan lukt dat nu niet omdat deze in de bus is blijven liggen. We zijn nog op zoek.

Voor nu snel een paar foto’s zodat jullie een impressie hebben hoe het was. In steekwoorden;
•te veel mensen in een te kleine ruimte
•daardoor heel veel contact tussen atleten
•de kaas en drop was populair
•ruilhandel all over the place
•de tafel te klein
•Ruben geeft mama de schuld van het inpakken van de koffer
•Jorrit wil alleen maar ruilen
•ook de klompen doen het goed
•geen structuur is ook structuur
•mooi optreden hoor

Iedereen lijkt bij het ontbijt klaar voor de strijd, de vaste patronen worden aangehouden. Ellen en Manjorie pakken de voeding welke ze normaal gesproken ook eten voor een wedstrijd. De rest gaat aan tafel voor het ontbijt. Het duurt echter wel even voor iedereen aan tafel zit omdat de afwas van gisteren nog moet worden gedaan door het hostel. Hierdoor vertrekt de bus iets later maar dat is vandaag niet erg omdat uiteindelijk de wedstrijd voor de jongens pas om 15.00 uur start. De meiden starten nog eens 45 minuten later.

Rond de klok van 11.00 uur arriveert het team uiteindelijk, ik ben dan al ruim een uur op het venue en heb alles al gecheckt.

Als ik iedereen zie dan lijkt het er op dat iedereen inderdaad fit is. Er heerst nog een relaxte sfeer.  We zien al veel ouders langs het parcours staan, ze checken allemaal even waar ze zijn moeten om de wedstrijd goed te kunnen volgen. Rond de klok van 11.30 zien we de moeder van Manjorie, zij  heeft zich ingeschreven voor de wedstrijd van 12.00 uur. Aan deze wedstrijd mag iedereen mee doen, ouders, belangstellenden, coaches,………. Ik haal Jorrit, Koen en Riske nog even over om mee te gaan doen zodat we als Nederland keurig het podium kunnen pakken. Ze mogen mee doen maar niet winnen omdat ze niet van te voren hebben ingeschreven. Uiteindelijk start de wedstrijd een kwartiertje later en wordt Jorrit keurig tweede. Later we het er maar op houden dat zijn voorbereiding gisterenavond niet optimaal was.

Als ik daarna even in de tent komt dan blijkt dat Ruben behoorlijk wat last van zijn nek heeft. Het zit even vast, ik ga met hem naar de fysio waar zijn probleem redelijk wordt verholpen. Hij kan dus ook redelijk ontspannen starten.

De jongens starten rond de klok van 13.45 uur met de warming-up. Om 14.22 worden we door de organisatie gevraagd om naar de call-room te komen. Hier krijgen de atleten hun startnummer, worden de foto’s gecheckt door een scan te maken van het startnummer en gaan de atleten in de zone waar niemand anders dan zij mogen komen. Ook de meiden gaan ruim op tijd richting call-room en hebben alles op tijd in orde.

De jongens starten aan de linkerkant in startvak 19, de meiden iets later aan de rechterkant in startvak 22.

Bij de start van de jongens gaat het tempo er behoorlijk aan toe. Illian kan goed mee komen op plek 5 maar merkt halverwege de ronde dat het tempo pittig is. Hij beslist om iets gas terug te nemen om vervolgens keurig als 8ste over de finish te komen. Een geweldige race en zeer tevreden in een tijd. Helaas valt er een redelijk gat tussen Illian en Teun. Achteraf is dat jammer omdat het maar 2 punten scheelt met de 10de plek van Italië. Maar we mogen tevreden zijn met alle prestaties van de jongens, met plek 61, 68 en 80 ligt het heel dicht bij elkaar. Voor Thimo en Ruben is respectievelijk een 80ste en 93ste plek.  Hieronder de resultaten van het Nederlandse schoolteam;

 

naam startnummer tijd plaats overall
Illian Martens 329 16.51 8     210 punten

 

11de

Teun ter Haar 331 18.35 61
Mirto Canters 326 18.51 68
Pepijn Tesser 330 19.04 73
Thimo Philipsen 328 19.29 80
Ruben Hachmang 327 19.42 93

De meiden zitten bij de start goed mee voorin. Manjorie loopt halverwege de eerste ronde op de 2de plek en Ellen op de 10de plek. Als ze onder de boog van de eerste ronde doorkomen loopt Manjorie rond plek 10 en Ellen rond plek 15, een top eerste ronde.

Manjorie besluit om bij een meisje met een blauw shirtje te blijven waardoor ze langzaam naar voren kan komen en uiteindelijk een fantastische 6de plaats in de wacht sleept. Ellen komt uiteindelijk helemaal stuk over de finish op een 15de plek. Wat mogen deze meiden trots zijn op deze prestatie. Helaas is het gat met Meike (89) en Roos (92) iets te groot waardoor er geen top-10 in zit. Uiteindelijk is een keurige 12de plaats het hoogst haalbare. Vivian wordt 94ste en Frederike 95ste maar niet zonder nog een eindsprint te doen. Geweldig dat iedereen bij de eerste 100 is gefinished. Uiteindelijk is iedereen blij dat het er op zit, de spanning is er af. De meeste meiden voelen zich niet helemaal top omdat de buik niet helemaal mee werkt. Beetje misselijk, te veel gegeten omdat er een hongergevoel is na de finish, verzuring van de maag zijn redenen die redelijk snel weer zijn bijgetrokken.

 

Onderstaand de resultaten van de meiden;

naam startnummer tijd plaats overall
Manjorie Jansen 321 14.14 6     202 punten

 

12de

Ellen van Doorn 323 14.42 15
Meike Schelhaas 325 17.40 89
Roos Nijhof 322 17.52 92
Vivian Dirks 320 18.01 94
Frederike Verhoeven 324 18.14 95

 

Aan het einde van de race van de meiden begint het te regenen. Jeroen, Jorrit en ik scoren nog een banner om op school op te kunnen hangen.

Als we op de bus moeten wachten dan gebruiken we de tijd even om te oefenen voor de klompendans van vanavond. Dit doen we in een kleine ‘party” tent waardoor we dit droog kunnen doen. Helaas hebben we geen muziekbox bij ons waardoor we het op de ouderwetse manier doen, gewoon lekker zingen met zijn allen.

Dan terug op de bus richting hotel en straks door naar de culturele avond. De foto’s volgen snel.